Ingrediënten:

• 150 ml volle yoghurt
• 1 el grove mosterd
• 1 tl honing
• peper naar smaak
• 1 el vers gehakte dille

Bereiding :

1. Doe  alle ingrediënten in een kom en maal het fijn met een blender.

De haring is een straalvinnige vis van het noordelijk halfrond. Het is al lang een populaire consumptievis, waar veel op gevist wordt. De recente geschiedenis van de haring is er dan ook een die verweven is met overbevissing en overheidsmaatregelen om dat te voorkomen.

Hoe maak je een haring schoon, klik hier.

Haringen worden circa 45 centimeter lang en kunnen maximaal een kilogram wegen. De maximale leeftijd is 22 jaar. De vis heeft een zilverkleurig lichaam met een grijsgroene of blauwgroene rug.

Haringen maken geluid, door gas te laten ontsnappen uit hun zwemblaas.

Haringen leven tot een diepte van 200 meter. De larven leven van plankton, de volwassen dieren van groter plankton (zoalsroeipootkreeftjes), garnalen en kleinere vissen. Haringen komen voor in grote scholen van soms miljoenen dieren. Aan dit laatste danken zij ook hun naam; haring werd in Oudnederlands als ‘heering’ geschreven. Het woord is afgeleid van ‘heer’ in de betekenis van legerschare. Het is dus een vis die in grote scholen als een ‘heer’ door het water trekt.

Natuurlijke vijanden van de haring zijn andere vissen en vogels.

In de Noordzee worden vier hoofdpopulaties onderscheiden. De verschillende haringpopulaties paaien op verschillende momenten:

• De Buchan-Shetland-haringen paaien in augustus en september voor de Schotse en Shetlandse kusten.
• Op de Doggersbank paaien de haringen van augustus tot oktober.
• De nog zuidelijkere populatie paait nog later, van november tot januari. Dit zijn haringen van de Southern Bight of Downs.
• De maatjesharing paait elk voorjaar in de Oostzee en komt daarna via het Skagerrak naar de Noordzee.

Deze vier populaties leven buiten het paaiseizoen door elkaar. Tijdens het seizoen komt elke populatie bij elkaar op de eigenpaaigronden.

Vroeger bestond een vijfde populatie, de zuiderzeeharing, die in de voormalige Zuiderzee paaide. Deze populatie stierf uit na het dichten van de Afsluitdijk, waarbij het IJsselmeer ontstond.

Van de haring worden twee ondersoorten onderscheiden:

• Clupea harengus harengus, de nominaatvorm
• Clupea harengus membras, de Oostzeeharing.

Haringen behoorden eeuwenlang tot de belangrijkste vissen in de visserij. De haring werd vooral in de Noordzee gevangen, waar ze op zee gekaakt en gezouten werden. In onder andere de vroegere Zuiderzee en voor de kust werden ook haringen gevangen die voor verse verkoop bestemd waren.

Door overbevissing raakte op diverse plaatsen het haringbestand sterk verminderd, waardoor de regering zich genoodzaakt voelde om een zesjarig vangstverbod (1977-1983) in te stellen. Door strenge Europese vangstbeperkingen, die nu nog steeds gelden, heeft de haring zich kunnen herstellen en gedijt hij tegenwoordig weer relatief goed.

Ongeveer 90% van de gevangen haring wordt in Denemarken en Noorwegen tot vismeel verwerkt.

Haring is een vette vis die rijk is aan omega-3-vetzuren. In haring komt soms de parasiet haringworm voor, die bij mensen de maag- of darmwand kan beschadigen. Dit is omstreeks 1900 door Pieter Hendrik van Thiel ontdekt. Om deze worm te bestrijden is het in Nederland wettelijk verplicht om alle haring voor consumptie eerst in te vriezen.

Vers gekochte haring kan slechts kort, maximaal een dag, in de koelkast bewaard worden.

Haring wordt gegeten als:

• Maatjesharing ofwel Hollandse nieuwe. Deze komt aan land in de eerste week van juni en moet minimaal 16% vet bevatten. In Scheveningen wordt dit traditioneel gevierd als vlaggetjesdag. Deze vis wordt rauw gegeten.
• pekelharing, ook wel zoute haring genoemd
• zure haring
• rolmops
• panharing
• bokking, gerookte haring
• kipper

Bij het kaken van de haring worden de kieuwen, de ingewanden en de keel verwijderd. Door het verwijderen van de kieuwen kan de vis ontbloeden, zodat het bloed niet in het vlees terecht komt, en blank van kleur blijft. Bij het kaken blijft de alvleesklier zitten.

Na het kaken werken de vrijgekomen enzymen op het vlees in. Daardoor ontstaat de typische haringsmaak en –geur en krijgt de vis de zachte textuur.

In Scandinavië wordt haring ingelegd in diverse kruiden, zoals dille, of in wijn of in een romige saus. In Noorwegen wordt ook gerookte, gedroogde haring gegeten. In het Verenigd Koninkrijk zijn geroosterde kippers als ontbijt nog steeds erg populair. Ook wordt de haring er als ‘black herring’ naar Afrika uitgevoerd. Deze zoute haringen zijn vijf dagen lang gerookt en zonder koeling houdbaar.

In het 16e-eeuwse Visboeck van Adriaen Coenen (1514-1587) wordt uitvoerig en lyrisch verteld over de haring. Ook komt de zogenoemde Haringkoning ter sprake.

Het geluid dat haringen maken, de zogenaamde haringscheten, werd oorspronkelijk niet herkend. Rond 1980 en 1990 zocht de Zweedse marine naar mysterieuze onderzeeboten, omdat ze het geluid opving en niet kon thuisbrengen. Hierdoor werden de Zweeds-Russische relaties gespannen. Toen het Oostblok uiteengevallen was gingen de geluiden gewoon door.

Bron : wikipedia

De mossel heeft een langwerpig asymmetrisch driehoekige, betrekkelijk dunschalige maar stevige schelp. Er is een zeer onopvallend slot, bestaande uit enkele zeer kleine tandjes. De umbo ligt geheel bij de voorkant die spits is, de achterkant is afgerond.

De buitenkant van de schelp heeft een paarsblauwe kleur. Lichtere kleuren, geelbruin tot groen komen ook voor. In dat geval zijn vaak stralende blauwe tot donkerpaarse lijnen aanwezig. Schelpen van jonge dieren zijn geelachtig en licht doorzichtig. De ‘huid’ van de schelp (het periostracum) is zwart bij volwassen dieren.

De binnenzijde van de schelp is vanuit de bovenzijde van de schelp (de umbo) tot aan de mantellijn vaak bekleed met parelmoer. Tussen de mantellijn en de schelprand is de schelp paars gekleurd (of een beetje blauw).

Echte ademhalingsbuizen (sifonen) ontbreken, er is wel een in- en een uitstroomopening. De voetklier scheidt een uit eiwitten bestaande kleverige substantie af. Buiten de schelp verhardt deze substantie tot draden (byssusdraden) die zich aan het substraat hechten. Deze byssusdraden zijn taai en elastisch en hebben een zeer hoge sterkte waardoor de schelp stevig verankerd wordt.

Zoals de meeste tweekleppigen vindt de voortplanting buiten de dieren in het zeewater plaats. Min of meer gelijktijdig worden miljoeneneitjes en zaadcellen van vele volwassen dieren het water in gespoten. In het zeewater vindt de bevruchting plaats. Er ontstaat dan een larve met een planktonische levenswijze. De larvale dieren kunnen wel enigszins op eigen kracht door het water zwemmen, maar deze beweging is slechts van ondergeschikt belang. De larve gaat waar de zeestroming het dier heen voert, zoals dat met al het plankton het geval is. Na ongeveer één maand wordt de larvale schelp gevormd, die gedurende enige tijd verder aangroeit. De larvale schelp ziet er nog niet zo uit als die van de volwassen mossel. Na verloop van tijd wordt de schelp te zwaar voor een zwevende levenswijze en zakt het ‘broed’ naar de zeebodem. Deze ‘broedval’ is een kritieke fase want het dier is afhankelijk van de geschiktheid van de plaats om zich met byssusdraden (de baard van een mossel) vast te kunnen hechten. Daarvoor leent een vaste ondergrond zich het best. Aangezien het dier nog maar 1,5 à 2 mm groot is, is de speelruimte niet groot: lange afstanden om een geschikte plaats op te zoeken kunnen niet worden afgelegd. De fase is verder kritiek omdat ook op de zeebodem veel predatoren aanwezig zijn. Slechts een gering deel van de oorspronkelijke larvenpopulatie komt terecht op een geschikte plek en overleeft de eerste periode. Mosselen van ongeveer 1 centimeter noemt men mosselzaad. Wanneer de mosselen circa vier tot vijf centimeter groot zijn, worden ze halfwasmosselen genoemd. Na ongeveer twee jaar zijn de mosselen zes tot zeven centimeter groot en geschikt als consumptiemossel.

De mossel leeft op een vast substraat (epibiont) omdat hij aanhechting voor de byssusdraden nodig heeft. Het substraat kan bestaan uit een stenen ondergrond, maar oude veenbanken en oude verharde kleibodems die op de zeebodem aanwezig kunnen zijn, voldoen ook. Daarnaast wordt gebruik gemaakt van andere organismen met een hard skelet, zoals bijvoorbeeld grote schelpen. Dat kunnen ook soortgenoten zijn. Door zijn stevige verankering door middel van de byssusdraden zijn mossels in staat zich in zeer onrustig water te handhaven. De gestroomlijnde schelp helpt daarbij omdat het water er gemakkelijk langs stroomt en dus weinig grip op de schelp kan krijgen. Omdat het dier een weinig mobiele levenswijze heeft, is het niet in staat om zich tegen sedimentatie van zand en slib boven op de schelp te verweren door zich te verplaatsen. Daarom is een vestiging in onrustig water ook gunstig omdat daarmee het substraat vrij van sediment gehouden wordt. Toch komt de mossel ook in zeer rustig water voor. Dergelijke biotopen moeten dan wel een heel geringe of liefst geheel afwezige sedimentatie hebben. Een optimaal habitat vormt de getijdenzone. De soort is in grote hoeveelheden, vaak dicht op elkaar, te vinden op rotskusten. Ook kunstmatige rotskusten, door mensen aangelegde dijken, vormen een goede habitat. Een plek waar mossels vaak voorkomen is de omgeving van de laagwaterlijn in een waddengebied. Op deze plaats kunnen zich mosselbanken vormen. Dit kunnen enorme opeenhopingen van levende en dode mossels zijn. De schelpen vormen het harde substraat voor jonge mossels en op deze wijze kan zich een rifachtige structuur, een mosselbank vormen. Door de grote hoeveelheden pseudofaeces wordt zeer veel slib door de mossels zelf in en rond de mosselbank afgezet. De mossels zelf zijn met byssusdraden aan elkaar vastgehecht. Op deze wijze kan inderdaad een verschillende decimeters boven het wad uitstekend stabiel mossel’rif’ gevormd worden.

Een mossel kan bij eb ongeveer 6 uur boven water blijven. Veel langer wordt niet verdragen, dan treedt sterfte op. Tijdens de emersieperiode wordt de schelp met behulp van de sluitspier gesloten gehouden om uitdroging te voorkomen. Bij vloed staat de mossel onder water, de sluitspier ontspant en de kleppen openen zich waardoor voedsel uit het water kan worden gefilterd. Een mossel kan vijftien jaar oud worden.

De mossel is een filteraar. Het enige wat hij hoeft te doen is zijn ‘huisje’ te openen. Door de instroom opening wordt water naar binnen gezogen en door de uitstroom opening spuit het dier het water weer naar buiten. Ondertussen komt het water voorbij een rij kieuwen. Deze halen uit het voorbijstromende water zuurstof (O₂) en voedsel. Het water wordt door ciliën (beweeglijke trilharen) op de kieuwen voortgeduwd. Deze ciliën nemen het voedsel op en verplaatsen het naar een slijmlaag, die dan de voedseldeeltjes naar de maag brengt. Het voedsel van de mossel bestaat voornamelijk uit plankton. Andere zwevende stof, zoals slib en dergelijke wordt eveneens uit het water gefilterd.

Verteerd en onverteerbaar materiaal wordt in pakketjes, de zogenaamde pseudofaeces uitgeworpen. Op deze wijze kunnen enorme hoeveelheden slib door mossels uit het water worden gehaald en vastgelegd. Mossels kunnen door het opnemen van giftige stoffen of algen die giftige verbindingen produceren, zelf óók giftig worden. Hier hebben ze zelf tot op zekere hoogte geen last van, maar consumptie door dieren (inclusief de mens) die hoger in de voedselketen staan kunnen door een cumulatief effect wel schade ondervinden.

De belangrijkste natuurlijke vijanden van de mossel zijn waadvogels, zoals de scholekster, deeidereend en de zee-eend. Bij laag water zoekt de scholekster de mossels op en verbrijzelt ze of wrikt ze met haar snavel open. Daarnaast zijn zeesterren ondanks hun slome beweging geduchte roofdieren. Een zeester kruipt op de mossel en trekt met zijn armen de twee schelpdelen van elkaar. De armen van de zeester zijn voorzien van vele kleine zuignapjes aan de onderzijde. Deze worden vastgezogen aan de schelpen van de mossel en leveren zo een trekkracht op de schelp. De zeester hoeft verder geen inspanning te leveren aangezien de zuignapjes een constante kracht uitoefenen. Zoals elk schelpdier moet de mossel om de schelp dicht te krijgen zijn sluitspier gebruiken. Het dichthouden van een schelp kost dus ook zonder een aanval van een zeester al energie. Als daar de trekkracht van de zeester bovenop komt, raakt de mossel dan ook betrekkelijk snel moe. Zodra de mossel de schelp iets opent, spuit de zeester maagzuur naar binnen. De Mossel trekt zijn schelp weer dicht en wordt nu al deels verteerd door de zure sappen van de zeester. Het duurt dan niet lang meer voordat de Mossel sterft, en de schelpdelen zich weer openen. Een derde vijand van de Mossel is de vleesetende slak, zoals onder andere de Tepelhoorn. De Tepelhoorn boort een gaatje in de schelp met zijn rasptong of radula, die bezet is met tandjes. Daarna wordt de inhoud door het gaatje leeggezogen en blijft de mosselschelp leeg achter.

Een nieuwe bedreiging is de Japanse oester; deze exoot maakt gebruik van hetzelfde substraat als de mossel maar filtert bovendien de mossellarven uit het water.

De mens is ook een vijand van de mossel, omdat de vangst schade toebrengt aan de populaties. Dit speelt minder mee bij gekweekte mosselculturen.

De mossel is één van de algemeenste diersoorten aan de Nederlandse en Belgische kust. In Nederland komen kweekmosselen o.a. voor in twee gebieden: de Oosterschelde en de Waddenzee. Maar ook aan de Hondsbossche Zeewering, de pieren van IJmuiden, Hoek van Holland en verder op de basalten zeeweringen langs de kust. De vishandel spreekt in de beide eerste gevallen van ‘Zeeuwse mosselen’ omdat alle Nederlandse mosselen voor consumptie in de Oosterschelde verwaterd worden. Verwateren betekent: zandvrij gespoeld. Door vervuiling van randzeeën als de Noordzee is de natuurlijke populatie de afgelopen honderd jaar met ca 70% afgenomen.

In het Noordzeegebied is de mossel sinds het Boven Plioceen bekend. Overigens behoort een groot deel van de oudere fossielen (Plioceen en Onder Pleistoceen) tot Mytilus trossulus. Dit is een verwante soort met een huidige verspreiding die Noordelijker is dan die van de gewone mossel.

De mossel behoort met een aantal andere weekdieren tot een groep van soorten die een oorsprong in de Grote Oceaan hebben. Er wordt aangenomen dat deze soorten vanaf het vroeg Plioceen via de Beringstraat naar de Atlantische Oceaan zijn gemigreerd. De mossel behoort tot de middengroep van gearriveerde soorten. Tot deze zogenaamde ‘Pacifische groep’ behoren onder andere ook de strandgaper, de uitgestorven Acila cobboldiae, het nonnetje, de wulk, alikruik en purperslak.

Mytilus van Mutilus wat ‘mossel’ betekent; edulis betekent zowel ‘eetbaar’ als ‘smakelijk’.

Mossels zijn als ‘zeevrucht’ een bekend ingrediënt, ze bevatten eiwitten, mineralen, vitaminen, fosfor, ijzer, jodium en seleen. Met 1% is het vetgehalte te verwaarlozen. Honderd gram gekookt mosselvlees levert 70 kcal. Voor consumptie onderscheidt men vijf grootteklassen, aflopend van groot naar klein zijn dat: Goudmerk, Jumbo, Imperiaal, Super en Extra.

Het mosselseizoen loopt van half juli tot half april, dus niet alleen tijdens maanden met een r zoals vroeger wel beweerd werd. Ook buiten het mosselseizoen zijn mosselen te koop, dit zijn echter diepgevroren of geïmporteerde mosselen. De Nederlandse mosselproductie zit in 2009 rond de 70.000 ton.

In België worden mossels doorgaans met frieten gegeten, in Nederland kiest men meestal voor mosselen met brood en sauzen of met friet. Het plaatsje Philippine in Zeeuws-Vlaanderen is een geliefde plek voor mosseleters. Er staat een aantal mosselrestaurants en zelfs een (druipend) mosselmonument. De tot voor kort enige mosselveiling van Europa staat in Yerseke, recent wordt de Vlaamse mossel uit hangmosselcultuur in Oostende geveild. De met name in België en Nederland populaire Zeeuwse mossel wordt grotendeels verhandeld inYerseke.

Sommige mensen zijn overgevoelig voor de eiwitten van de mossel, wat kan leiden tot huidirritatie en misselijkheid. Mensen met een lichte allergie voor mosselen zullen daar alleen last van hebben bij het begin van het seizoen, later in het seizoen loopt het eiwitpercentage terug. Er wordt nogal eens gezegd dat het niet verstandig is om mosselen te eten tijdens de zwangerschap. Dat is achterhaald, in het verleden konden mosselen minder goed bewaard worden omdat de koeling slechter was. Hierdoor waren mosselen vatbaar voor salmonellabesmetting. Met de huidige koeltechniek is dat niet meer het geval en kunnen mosselen ook tijdens een zwangerschap veilig gegeten worden.

Bron: wikipedia

De kabeljauw (Gadus morhua) is een vissoort uit de familie kabeljauwen (Gadidae), in de orde kabeljauwachtigen (Gadiformes), die voorkomt in de Atlantische Oceaan. De soort komt ook voor in de Noordzee en is economisch gezien een belangrijke soort. Zowel door beroepsvissers als door sportvissers wordt er veel op gevist.

De kabeljauw heeft een lengte tot 150 centimeter maar meet gemiddeld 80 à 90 centimeter. De volwassen vis heeft een olijfgroene en bruingevlekte rug, een witte buik en een lange kindraad.

De belangrijkste vangplaatsen zijn de Newfoundlandbank, de Lofoten en de Doggersbank. De vissoort leeft op diepten van 20 tot 600 meter dicht bij de bodem.

De kabeljauw voedt zich voornamelijk met kreeftjes, krabjes, garnalen, vissen en mosselen.

Jonge kabeljauw wordt gul genoemd. Gedroogde kabeljauw noemt men stokvis en gefrituurde stukken kabeljauw worden wel kibbelinggenoemd. Skrei is de naam die hij krijgt in de periode tussen december en april wanneer hij vanuit de Barentszzee naar het noordwesten van Noorwegen migreert om te paaien. De naam Skrei is afgeleid van het Vikingwoord skrida, dat zoiets als ”reizen” betekent.

Ondanks het feit dat men gebruik maakt van moderne technologie om de visscholen op te sporen, gebeurt het vissen zelf nog meestal zoals eeuwen geleden. Men gebruikt, naast haringnetten en Deense sleepnetten, nog vaak beug- en handlijnen met haken.

Zodra de kabeljauw gevangen is laat men hem bloeden en wordt hij ontweid. Hij wordt in de boot onmiddellijk op ijs gelegd.

De visvangst op de kabeljauw is een eeuwenoude traditie. Er zijn al vroeg strenge vangstbeperkende maatregelen genomen. Zo werden in 1753 bepaalde vistuigen verboden en is de visvangst sinds 1875 wettelijk gereguleerd. Vandaag steunt men op de aanbevelingen van de visserijbiologen om de quota en andere beperkingen te bepalen zodat de visstand op peil gehouden kan worden.

Men vergelijkt de kabeljauw wel eens met het varken omdat van deze vis werkelijk alles gebruikt wordt:

• de tongetjes van de vis zijn een gezochte lekkernij. Men frituurt ze meestal waardoor er een gouden korst ontstaat rond het zachte vlees dat in de mond smelt
• de koppen worden gespietst en aan een koord geregen om ze in de openlucht te laten drogen. Daarna verscheept men ze naar de Afrikaanse westkust waar ze een rijke bron van proteïne vormen
• de viseieren vormen de basis voor een pasta die enige gelijkenis vertoont met de Griekse tarama
• de lever zorgt voor de levertraan. Vers vertoont die weinig gelijkenis met de levertraan die sommige ouderen onzalig aan hun oorlogsjaren herinnert
• de ingewanden worden verwerkt tot voedsel voor pelsdierfokkerijen of tot meststof.

Het vlees van de kabeljauw heeft een losse structuur en de smaak wordt hoog gewaardeerd. De vis wordt voor consumptie veel gefileerd. Ook de lever van de kabeljauw is zeer smaakrijk. In de zomermaanden zitten er echter zogeheten luizen op de lever en dan zit er geen smaak aan.

De vis zelf kan op verschillende wijzen bereid worden:

• stokvis : de nog natte vis wordt in de openlucht aan rekken opgehangen. Men zorgt ervoor dat de buik van de vissen van de regen, die meestal uit het zuiden komt, weg hangt. Na enkele maanden heeft de vis 40% van zijn vocht verloren, is zo hard als hout zodat hij goed te bewaren is. De stokvis wordt in verschillende kwaliteitscategorieën opgedeeld. De minste kwaliteit gaat naar Afrika, de beste voornamelijk naar Italië dat 90% van de productie van Lofoten afneemt.
• klipvis : nadat men omstreeks 1640 de beschikking had over zout werd dit als bewaarmiddel gebruikt. Nadat men de vis gezouten en drie weken geperst had, werd die vroeger op de klippen te drogen gelegd. Vandaag gebeurt het drogen in geventileerde ruimtes. De vis verliest op die manier 60 % van zijn vocht waarna hij hoofdzakelijk naar Portugal en Brazilië alsBacalhau (Spaans: Bacalao; Surinaams: Bakkeljouw) geëxporteerd wordt.
• gezouten : men legt de vis drie weken in de pekel zodat hij langere tijd bewaard kan worden bij een temperatuur tussen +2° en +4°.
• vers : omdat men ook van andere vissoorten zoals schelvis en leng klipvis maakt, is de verse bereiding eigenlijk het enige middel om zeker te zijn dat men kabeljauw op zijn bord krijgt. De vis heeft een intens wit en stevig vlees met een delicaat aroma dat het te danken heeft aan de garnalen en haring die tijdens zijn migratie op het menu stonden. Omdat de transportmogelijkheden het toelaten is de vis tegenwoordig overal in Europa tijdens het visseizoen te verkrijgen.

De omvang van de kabeljauwpopulatie (van die boven de 7 jaar oud) was meer dan een miljoen ton na de Tweede Wereldoorlog, maar kelderde naar een historisch dieptepunt. Sinds 2000 is de omvang vrij snel gegroeid, geholpen door een lage visserijdruk. Maar er is bezorgdheid over een lagere leeftijd van de eerste voorplanting (vaak een vroeg teken van ineenstorting). De totale vangst in 2003 was 521.949 ton, het meeste door Noorwegen (191.976 ton) en Rusland (182.160 ton) gevangen.

Door een simpele technische verbetering van het ontwerp van netten, gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek van het gedrag van vissen, is de bijvangst bij de kabeljauwvisserij in de Oostzee sterk gereduceerd.
Kleine kabeljauw (gul) wordt ook aangetroffen langs de kusten van de Lage Landen.^[2] Trends in het voorkomen van de kabeljauw worden sinds 1997 door de stichting ANEMOON met behulp van waarnemingen door sportduikers in de Oosterschelde en hetGrevelingenmeer bijgehouden. De IUCN classificeert de Atlantische kabeljauw als kwetsbaar. De kabeljauw komt ook voor op de rode lijst van Greenpeace en ook de Viswijzer adviseert om alleen kabeljauw te kopen die wordt gevangen in de Barentszzee, bij Noorwegen of Alaska.

• omdat het in de Barentszzee te koud is vindt het paaien hoofdzakelijk bij de Lofoten archipel plaats. Vaak treft men de vis echter zelfs tot in Møre og Romsdal aan. Hij overbrugt een afstand van meer dan 800 km met etappes van minstens 20 km;

• de kabeljauw is geslachtsrijp tussen zijn zevende en zijn vijftiende. Dan keert hij jaarlijks terug naar de plaats waar hij geboren werd. In grote scholen komen eerst de vrouwelijke vissen aan;

• de kabeljauw eet tijdens zijn trek minder en ander voedsel dan in de Barentszzee. Hierdoor wordt zijn vlees witter en steviger van structuur. Kuit en lever zijn dan op hun best;

• om als stokvis te dienen is de kabeljauw het best na het paaien. Wenst men hem vers te gebruiken dan is hij het lekkerst vóór het paaien;

• van april tot januari migreert de Noordoost Atlantische kabeljauw in de Barentszzee. Temperatuur en zeestromingen bepalen waarheen hij zwemt. Hij volgt dan immers zijn voedsel dat voornamelijk uit garnalen en lodden bestaat.

 Bron: wikipedia

Ingrediënten:

• 2 el citroensap
• 800 gr kipfilet
• 1 mespunt kruidnagelpoeder
• 60 gr boter
• 1 ui
• 2 teentjes knoflook
• 2 dl witte wijn
• klein blikje tomatenpuree
• 3 tomaten
• 1 tl suiker
• 1 tl zout
• 1 tl peper
• 1 tl kaneelpoeder
• 10 gedroogde pruimen

Bereiding:

1. Meng de peper, zout, citroensap, kaneel, kruidnagelpoeder door elkaar en bestrijk de kipfilet hiermee.
2. Zet de kipfilet voor een uur of 2 in de koelkast.
3. Smelt de boter in een grote braadpan en bak de kipfilet voor een minuut of 5.
4. Neem ze uit de schaal en houd ze warm.
5. Pel en snipper de ui en knoflook en bak deze in de pan zacht en glazig.
6. Voeg de wijn, tomatenpuree, gesneden tomaten, 1 dl water en de suiker toe en breng het geheel aan de kook.
7. Zet het vuur laag en voeg de kipfilet toe.
8. Voeg de pruimen toe en breng op smaak met peper en zout.
9. Doe de deksel op de pan en laat de kipfilet een uur rustig garen.
10. Serveer de kipfilet met rijst en eventueel wat geraspte kaas.

Je kunt een aardappel niet rauw eten. Deze groente kunt u schillen en koken. In de schil gekookt, of gepoft of gefrituurd is hij ook te consumeren. In de schil bereid, behouden ze het meest hun smaak en vitamines. Het is wel zaak de aardappel dan grondig te wassen voordat je hem bereid. Je kunt de aardappel even koken en dan frituren of bakken of poffen. Je kunt ze ook rauw frituren (het best in twee keer) of rauw poffen. De bereidingtijd is dan alleen langer. Je kunt de aardappel in de oven, op de barbecue (in aluminiumfolie tussen de kooltjes of op het rooster), en kort in de magnetron poffen. Voor het koken kunnen ze in een laagje water, eventueel met wat zout opgezet worden. De kooktijd hangt af van de hoeveelheid aardappelen, maar duurt gewoonlijk rond een kwartier tot twintig minuten. Je moet er met een vork in kunnen prikken.

Er bestaan ongeveer 300 aardappelrassen, die zowel in vorm, kleur als grootte als in smaak en zetmeelgehalte verschillen. De aardappel is te onderscheiden in drie soorten: vastkokend, bloemig en extra bloemig. De vastkokende aardappelen hebben een fijne structuur en koken vast. Dat wil zeggen dat ze bij het koken niet uit elkaar vallen en vrij stevig van structuur blijven. Het zijn aardappelen die zich uitstekend lenen voor het verwerken in salades. Ze zijn ook prima geschikt om te bakken. Deze soort is het hele jaar door verkrijgbaar. Bekende vastkokende soorten aardappelen zijn de Nicola, Charlotte, Rosa, Accent, Desire en de opperdoeser Ronde. De bloemige aardappelsoorten zijn kruimig. Dit betekent dat ze bij het koken iets uiteen zullen vallen. Het is een makkelijke aardappel in de keuken want hij is geschikt voor alle soorten bereidingen. Je kunt met deze aardappel koken, bakken, pureren en frituren. Bekende soorten zijn vooral de Bildstar, Bintjes, en de Doré. De extra bloemige aardappelsoorten zijn de Eigenheimer en de Irene. Deze aardappelsoort valt tijdens het koken uit elkaar en worden ook wel afkokers genoemd. Ze zijn zeer geschikt om soep van te maken, voor het bereiden van een soufflé of om te pureren.

Aardappelen zijn het hele jaar door verkrijgbaar bij de groentewinkel en supermarkt. De zogenaamde “nieuwe aardappelen” ofwel de “primeurs” zijn alleen vroeg in het seizoen verkrijgbaar. Bij het kopen van de aardappelen let u op of ze stevig en gaaf zijn. Ze mogen geen uitlopers hebben of groene plekken vertonen. Aardappelen waarvan de schil meer dan de helft een groene kleur vertoont zijn niet geschikt om te eten. Ze bevatten namelijk in dat geval zeer veel giftige solanine. Aardappelen die verpakt zijn in een geperforeerde papieren zak zijn langer houdbaar dan de aardappelen die verkocht worden in een plastic zak. In de papieren zak kan het overtollig vocht beter verdampen waardoor de aardappel minder snel beschimmeld raakt. Bovendien is de aardappel in een papieren zak beter beschermd tegen licht.

Bewaar de aardappelen in een bak of emmer met een krant op de bodem op een koele en donkere plaats. Schud ze af en toe. Zo kunt u ze een redelijk lange tijd bewaren. Bewaar ze niet te lang. Als de aardappelen gaan spruiten (uitlopers krijgen) zullen ze taai worden. De vitamine C is dan ook uit de aardappel aan het verdwijnen. Bewaar aardappelen niet in de koelkast. Ze worden dan blauw. Blauwe plekken op de aardappelen die veroorzaakt zijn door vervoer zijn niet schadelijk en zullen geen invloed hebben op de smaak.

Vanwege het hoge zetmeelgehalte zou men verwachten dat aardappelen dikmakers zijn. Dat is echter niet juist. Aardappelen bestaan voor 80% uit water en leveren daarom gemiddeld per stuk slechts 80 calorieën. Ze bevatten veel voedingvezels en vitamines (B en C).

Bron : mijnreceptenboek.nl